X
تبلیغات
رایتل

سلام به تمام جدیدها ( خاطرات خدمت سربازی )
لطفا اگه میخواهی شروع کنی به خوندن مطالب از اولش شروع کن
قالب وبلاگ

با چند تا از بچه ها یه تاکسی گرفتیم و راه افتادیم به سمت پادگان دژبان کل سپاه ..انتهای خیابان تختی ...نرسیده به بالای کوه ... تقریبا همون چیزی که تو ذهنم بود ... جلوی در دژبانی قل چماق ترین دژبانهایی رو که تو عمرم دیده بودم رو دیدم .... حتی فکر اینکه قراره من یکی از اینا باشم هم واسم خنده دار بود ؛ اطلاعات معمولی که قبل از اومدن به همه گوشزد شده اینجا مصداق پیدا میکرد ... زورگویی ، بد و بیراه شنیدن و ... البته برای ما که دیگه پوستمون کلفت شده بود این رفتارها عادی بود ... تقریبا همه قبلا از اومدن میدونستیم چی در انتظارمونه ...زیاد سورپرایز نشدیم ...من فقط دنبال راه در رو بودم ... منتظر بودم تا کارم اینجا تموم بشه و یه راست برم پیش پارتی نه چندان بدرد بخورم و با هر طرفندی که شده وضعیت رو عوض کنم ، حدود 20 دقیقه جلو در دژبانی بودیم ، با سربازهایی که پایه خدمتیشون با ما فاصله ای نداشت ( مثلا یکی ، دو ماه قبل از ما به خدمت اومده بودن ) می شد حرف زد و ازشون راهنمایی خواست ... ولی وای به اون روزی که می خواستی از یه سربازی که اواخر خدمتشه یا از تو پایه خدمتی بالاتری داره سوال کنی ... انگار اکراه داشتن از اینکه با ما حرف بزنند ...به ما نزدیک نمی شدن ..ما رو تحویل نمی گرفتن و تا جایی که می تونستن ما رو دست می انداختن .

نکته : وضعیت ظاهری یه سرباز دقیقا نشون دهنده مدتیه که داره خدمت میکنه ... وضعیت پوتین و لباس ...  رنگ و رورفتگی درجه و آرم کلاه ... اینا نشون میده که شما مدت زیادیه که دارید خدمت میکنید ....

یکی نبود به این سربازهای احمق بگه ؛ آخه کودن اون زمانی که تو داشتی تو این برجک و اون برجک پست میدادی من با دوستام تو این کافی شاپ و اون کافی شاپ در حال عیاشی بودم ...به چی می نازی ... به این که چند ماه زودتر اومدی خدمت و چند ماه قراره زودتر بری خونه ؟ زرنگ اونه که وقتی رفت بیرون برنامه ریزی کرده باشه واسه زندگش تا چارشاخ نمونه ....با اینکه هنوزهم از دست رفتارهاشون خیلی ناراحتم و فکر میکنم اصلا واسم قابل حذم نیست اما  بگذریم ...

تو دژبانی با یه پسر موقر و آروم که درجه ستوان دویی داشت هم صحبت  شدم ... الان حتی اسمش رو به خاطر ندارم ... به ما در مورد بهترین جاهایی که میشد تو دژبان کل خدمت کرد توضیح میداد ... سربازهایی که از کرج میومدن تصمیم گرفته بودن توی خوابگاه پادگان بمونن و آخر هفته رو به خونه برن ... ولی من هیچ جوره تو کتم نمی رفت ..اگه قرار بود اینقدر مزخرف خدمت کنم خوب میرفتم ارتش و اینهمه هم دوندگی نمی کردم .... ( اون موقع که تو کرمانشاه بودیم برامون مسلم بود که اومدن به خونه محاله ولی حالا با وجود اینکه تا خونت همش 2 ساعت راهه  ومجبوری باز هم تو پادگان باشی خدایشش خیلی زور داشت ) البته هیچ اجباری نبود که حتما تو پادگان بمونی ولی فکر کن هر روز صبح باید ساعت 5 بیدار بشی و خسته داغون خودت رو به پادگان برسونی و بعد از ظهر ساعت 2 دوباره دوساعت تو راه باشی تا به خونه برسی ؛ تابستون یه جورایی قابل تحمله ولی زمستون حتی فکر کردن بهش اعصابت رو بهم میریزه ...( تازه اون موقع هنوز متروی افسریه راه نیافتاده بود و مجبور بودیم از بهارستان تا اونجا با تاکسی بریم ؛ دخل و خرج هم جور در نمی اومد ) .

یکی از بهترین قسمتهای دژبان همون نیروی انسانیش بود...جایی که همه بچه های درجه دار دوست داشتن اونجا خدمت کنند ....رفتیم جلوی در نیرو انسانی ... ایندفه خوش شانسی آوردم  یه نیرو میخواستن که کامپیوتر بلد باشه و من هم رشته ام کامپیوتر بود همه شرایط لازم رو داشتم... هر طوری بود باید یه خودی نشون میدادم تا اگه تو دژبان موندگار شدم لااقل یه جای خوبش خدمت کنم ... تو گیر دار خودشیرینی واسه سربازهای نیرو انسانی بودم که یه سرباز ریزه میزه توجهم رو جلب کرد .. یه سرباز صفر (علامت روی بازو (لا) ملقب به لا بیشعوری  ) ... می خواست برگه مرخصی تشویقیش رو پر کنه ولی سواد نداشت و عاجز شده بود ... با دست بهش اشاره کردم و گفتم بیا من واست پرش کنم ... داشتم برگه رو پر می کردم که گفت : تازه اومدی دژبان ؟ گفتم آره یه روزه ... اونم به من خندید !!! سر صحبت تو اون چند دقیقه حسابی باز شد و متوجه شدم که اون پسر هم که بعدا با هم دوست شدیم نزدیکهای کرج زندگی میکنه ... به من گفت : می خوای تو نیرو انسانی بمونی ؟

 بهش گفتم :تو جای بهتری سراغ داری ؟

گفت : آره ...

یه نیگا بهش انداختم ... گفتم خوب 100% داره چرت و پرت میگه ولی واسه اینکه دلش نشکنه با اشتیاق پرسیدم کجا ؟

گفت : مستقری کرج

مستقری دیگه چه جهنم دره ای بود ؟کنجکاو شدم و درادامه مکالمه بیشتر ازش سوال پرسیدم و متوجه شدم که ... دژبان کل سپاه علاوه بر بخشهایی که داخل پادگان داره قسمتهایی در خارج از پادگان داره که کارشون کنترل و گیر دادن به سربازهای سایر پادگان هاست ... حالا باید چیکار میکردم از کجا معلوم که مستقری کرج اصلا افسر بخواد ؟ اگه کارم تو قسمت نیروی انسانی رو از دست میدادم و تو مستقری هم راهم نمی دادن دیگه واقعا معلوم نبود چه بلایی قراره سرم بیاد !!!

سربازی که تازه باهاش رفیق شده بودم یه جوری با اطمینان حرف میزد که دلم آدم رو قرص میکرد ... میگفت که مستقری کرج به یه افسر واسه شیفت صبح نیاز داره ... میگفت به هر حال تو ضرر نمی کنی ... اونجا نه مستقری ترمینال غرب (آزادی) ..می گفت اصلا خدمت بیرون از پادگان با داخل پادگان قابل مقایسه نیست ... سرتون رو درد نیارم .... بالاخره با حرفهاش راضیم کرد ...به بچه های نیرو انسانی گفتم که من منصرف شدم و اونا هم بلافاصله یکی از بچه ها رو که لیسانس کارگردانی داشت رو با من جایگزین کردن ... یه نامه واسه معرفی به قسمت عملیات گرفتم ... و به تاخت رفتم عملیات ...مسئول مستقیم قسمت عملیات یه سرهنگ میانسال بود که برش زیادی تو پادگان داشت ...بعد از چند دقیقه معطلی وارد اتاقش شدم ... اصلا یادم رفت احترام بزارم ...اونم اینقدر سرش شلوغ بود که متوجه نشد ... برگه رو گذاشتم رو میزش و رفتم عقب وایسادم ... به همکارش که تو اتاق بود یه اشاره کرد و گفت : کدوم یکی از مستقری ها نیرو میخواد ؟ اونم گفت : جاجرود یه افسر 24 / 24 (24 ساعت استراحت 24 ساعت خدمت ) لازم داره و همچنین عوارضی قم هم یه افسر می خواد ... تو دلم به اون سرباز گوربه گورشده فحش میدادم و می گفتم خدایا من چه گناهی کردم که هر بار از تو چاله درمیام و میفتم تو چاه اگه برم جاجرود یا قم دیگه ماهی یه بار هم نمی تونم برم خونه ... تو فکر بودم که سرهنگه کوبید رو میز و گفت : تو هپروتی ؟ شنیدی که چی گفت کجا می خوای بری ؟ (خدا پدرش رو بیامرزه لااقل 2 تا حق انتخاب به من داد ) ... نمی دونستم چی بگم ...واقعا گیج و درمونده شده بودم ...خیلی اتفاقی یاد اون نامه معرفی پارتی جان عزیزم افتاد که برای پادگان رجبی پور ازش گرفته بودم ... دست کردم تو جیبم ...نامه رو درآوردم و گرفتم جلوی آقای سرهنگ ...گفتم فلانی منو معرفی کرد و یه عالمه سلام رسوند ... تو همین 10 کلمه حرف 80 بار توپوق زدم ...یارو سرهنگه بدجوری جذبه داشت ... گفتم الان یکی میخوابونه زیر گوشم .... ولی این کارو نکرد ...نامه رو گرفت و به مهر و امضای زیرش نیگا کرد ... یه نیگا به من کرد و گفت تو آشنای فلانی هستی ؟ گفتم بله ...گفت پس چرا زودتر نگفتی ؟ خوب حالا بچه کجایی ؟ گفتم : کرج .. گفت چه جالب من خودمم کرج زندگی میکنم ..مهرشهر بلدی ؟ گفتم بله ...و... چند دقیقه بیشتر طول نکشید که با جناب سرهنگ حسابی پسر خاله شدم ... حالا دیگه واسه ورود به هر مستقری که دلم می خواست حق انتخاب داشتم ... یه نامه واسه معرفی به مسئول مستقریها بهم داد و با سلام وصلوات راهیم کرد ... مسئول مستقری ها یه سروان کچل بود که مدام میخندید ... هنوز از راه نرسیده بهش گفتم میخوام برم مستقری کرج خدمت کنم ... گفت کرج یه نیرو میخواست که اونم یه ساعت قبل از اینکه تو بیای براشون فرستادم .... نامه سرهنگ رو از جیبم درآوردم و گذاشتم رو میزش گفتم دستور سرهنگه ما از آشناهاشون هستیم ... یه نیگا به نامه کرد و گوشی ورداشت و به سرهنگ زنگ زد ... من که نفهمیدم پشت گوشی چی گفتن ... ولی بعدا متوجه شدم که طرف فکر کرده من میخوام برم ترمینال غرب ولی من می خواستم برم مستقری پارک چیتگر .... گوشی رو که قطع کرد و گفت فعلا باید بری مستقری پارک چیتگر تا بعدا یه فکری به حالت بکنم ... خدااااااااایا چی داشتم میشنیدم ... یعنی درست بود ... میخواستم همون جا بپرم لپ سروانه رو ماچ کنم ...بعد از اون همه استرس که توی اون روز بهم وارد شد این خبر حسابی حالم رو جا آورد .... گفت الان هم برو لباس و باکسیل و بند حمایلت رو بگیر وهمین امروز خودت رو به مستقری چیتگر و مسئول مستقیمت آقای ایکس (اسم مستعار مسئول مستقری کرج) معرفی کن ... (راستی تا یادم نرفته اینو بگم که نشانه شاخص و یه جورایی معرف دژبانها باکسیل و بند سفید رنگ پوتین هاشونه )...  از سروان خدافظی کردم و رفتم ولباسهام رو گرفتم ..لباس و شلوار سبز بد رنگ با بند حمایل و باکسیل سفید ... که روی هم رفته جلوه قشنگی داشت   ... و یه کلاه شبیه کلاه افسرهای نیروی انتظامی که سر چهارراهها می ایستن و لیبل نام و دژبان که خودم تهیه کردمشون ... موقع برگشتن دوباره اون ستوان دویی رو که در شرف ورودم به دژبان کل رو دیده بودم ، دیدم ....و همه اتفاقات رو واسش تعریف کردم ...طفلی به هم ریخت ...گفت مستقری کرج ؟ گفتم آره مگه چیه ؟ یه جورایی می خواست حالم رو نگیره ... گفت هیچی بچه ها زیاد از افسر مسئولش تعریف های خوبی نمی کنن (آقای ایکس) ... تو اون لحظه هیچی برام مهم نبود ...حتی اگه طرف یزید هم بود من به خاطر مسافتی که حالا دیگه از نصف هم نصفتر شده بود قبول می کردم ... باهاش خداحافظی کردم و رفتم به سمت مستقری کرج (چیتگر)....

[ یکشنبه 9 مهر‌ماه سال 1391 ] [ 04:16 ب.ظ ] [ مسعود ] [ نظرات (2) ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
آمار سایت
تعداد بازدید ها: 67305